Miami Roulette

MROCZNA STRONA MIAMI

EITHER YOU PLAY THE GAME…

OR THE GAME PLAYS YOU

Copyright © 2026 Samuel Arakel

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Format: Wydanie pierwsze, 2026

Projekt okładki, skład i łamanie: Arakel Holdings LLC

ISBN: 9788398050029

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemach wyszukiwania ani przekazywana w jakiejkolwiek formie lub jakimikolwiek środkami elektronicznymi, mechanicznymi, poprzez fotokopiowanie, nagrywanie lub w inny sposób bez uprzedniej pisemnej zgody autora, z wyjątkiem krótkich cytatów wykorzystywanych w recenzjach lub opracowaniach naukowych.

Niniejsza powieść jest dziełem literackim inspirowanym prawdziwymi wydarzeniami.

Niektóre imiona, postacie oraz szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności osób.

Wszelkie podobieństwo do rzeczywistych osób, żyjących lub zmarłych, jest przypadkowe.

Uwaga

Książka przeznaczona dla czytelników dorosłych (18+).

Ta historia momentami zagląda w mroczną stronę ludzkich pragnień: tam, gdzie granice między fascynacją, władzą i pożądaniem zaczynają się zacierać.

Niektóre fragmenty zawierają drastyczne sceny erotyczne oraz elementy fetyszystyczne przeznaczone wyłącznie dla dorosłych czytelników.

Paragrafy oznaczone gwiazdką (*) mogą być nieodpowiednie dla osób wrażliwych.

SPIS TREŚCI

SPIS TREŚCI

WSTĘP

PROLOG

ROZDZIAŁ 1 - TRÓJKĄT BERMUDZKI

ROZDZIAŁ 2 - ZNAK OSTRZEGAWCZY

ROZDZIAŁ 3 - ŻONA W MIAMI

ROZDZIAŁ 4 - LUKSUSOWE MIAMI NINY

ROZDZIAŁ 5 - SARA 2.0

ROZDZIAŁ 6 - JAK UPOLOWAĆ MILIARDERA

ROZDZIAŁ 7 - ZAKUPY PRZERWANE KAJDANKAMI

ROZDZIAŁ 8 - FAKE IT TILL YOU MAKE IT

ROZDZIAŁ 9 - POŁKNIĘCIE PRZYNĘTY

ROZDZIAŁ 10 - PŁONĄCA PALMA

ROZDZIAŁ 11 - MONIKA I TAJEMNICZE KOPERTY

ROZDZIAŁ 12 - KTO WCHODZI, KTO WYPADA

ROZDZIAŁ 13 - TABLETKA MIŁOŚCI

ROZDZIAŁ 14 - PRIVATE JET

ROZDZIAŁ 15 - HISTORIA BIG TONY’EGO

ROZDZIAŁ 16 - CO, KTO I ZA ILE

ROZDZIAŁ 17 - KIEDY PRZESTAJESZ MÓWIĆ STOP

ROZDZIAŁ 18 - NIECHCIANA BIRKIN

ROZDZIAŁ 19 - PRZYSŁUGA I STRACH

ROZDZIAŁ 20 - MOMENT PRAWDY

ROZDZIAŁ 21 - INSTAGRAM — NAGRODA ŻYCIA

ROZDZIAŁ 22 - NEGOCJACJE

ROZDZIAŁ 23 - RESET

ROZDZIAŁ 24 - W POGONI ZA PRAWDĄ

ROZDZIAŁ 25 - WSZYSTKO MA SWOJĄ CENĘ

ROZDZIAŁ 26 - TAJEMNICE, O KTÓRYCH NIKT NIE CHCIAŁ MÓWIĆ

ROZDZIAŁ 27 - MIAMI ROULETTE

ROZDZIAŁ 28 - UPADEK MORALNOŚCI

EPILOG

MIAMI ROULET 33

WSTĘP

Historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.
Miami, 2020–2025.

W czasie swojego największego rozkwitu Miami przestało być tylko miastem. Stało się punktem zbiegu wszystkiego, co najcenniejsze — pieniędzy, władzy i ambicji. Pandemia nie zmieniła tego procesu. Jedynie przyspieszyła to, co i tak było nieuniknione. Fortuny z całego świata zaczęły płynąć właśnie tutaj. Cicho. Bez śladów. Bez pytań. A razem z nimi pojawiły się cienie.

Za linią horyzontu, gdzie kończyły się prywatne jachty, za szklanymi ścianami apartamentów i za perfekcyjnie wykreowanymi obrazami w mediach społecznościowych istniał inny świat. Świat napędzany pożądaniem, ego i kontrolą. Ukryty. Zamknięty. Niewidzialny dla tych, którzy patrzyli z zewnątrz.

Ludzie, znudzeni bogactwem, zaczęli szukać czegoś więcej. Mocniej. Głębiej. Dalej. Aż „więcej” stało się jedyną rzeczą, którą jeszcze byli w stanie poczuć.

A ci, którzy wchodzili tam tylko na chwilę — z ciekawości, dla zabawy, dla pieniędzy — nie rozumieli jednej rzeczy. To nie jest świat, z którego się wychodzi. Bo tam granice nie były przekraczane. One nigdy nie istniały.

Miami Roulette
Albo grasz w tę grę…
albo w pewnym momencie orientujesz się, że to ona gra tobą.

PROLOG

Fale obijały się o brzeg, niewidoczny w nocnej czerni. Rafael stał nieruchomo i patrzył na światła — te z wieżowców, zimne i uporządkowane, i te z jachtów, rozrzucone niedbale po wodzie.

Ten widok kiedyś był jego marzeniem. Teraz patrzył bez wyrazu. Jakby nie czuł już nawet bólu. Jakby w środku nie było już nic.

Zastanawiał się, czy gdyby mógł oddać wszystko — pieniądze, wpływy, luksusy, ten cały świat, do którego tak długo się wspinał — w zamian za powrót do normalności, czy zrobiłby to. Za prostsze życie. Za ludzi, którym się ufało. Za poczucie, że coś jeszcze jest prawdziwe.

Kiedyś podjąłby tę decyzję bez wahania.
Teraz już nie.

Jego dawny świat — ten, w którym ludzie byli dobrzy i godni zaufania — zamienił się w piekło.

W piekle idealizm nie ma racji bytu. Życie i tak zmusi do wyborów, które wcześniej wydawały się nie do pomyślenia. A w końcu nauczy jednego: że najważniejsza jest władza. A władza zawsze idzie za pieniędzmi.

I to wystarczy, żeby zniszczyć wszystko, co jeszcze w ludziach dobre.

ROZDZIAŁ 1 - TRÓJKĄT BERMUDZKI

Na światłach przed nimi zatrzymuje się różowe Porsche — tak różowe, że aż razi w oczy. Ten róż krzyczy: „Ja godzę się na wszystko, a on płaci za Porsche. Następny może kupi mi Lamborghini.”

Na ręce opartej o ramę drzwi błyszczy złota bransoletka Cartier Love i złoto-srebrny Rolex Datejust. Z wnętrza samochodu miga blond czupryna — ostatni element układanki. Na Instagramie ta dziewczyna najpewniej ogłasza właśnie „sukces życia” i inspiruje innych, jak „dojść tam, gdzie ona”, rzucając setki pustych rad, ale bez żadnego konkretu.

Jeden. Wielki. Fejk.

Miami w pigułce.

Rafael uśmiecha się pod nosem: każdy ma swoją drogę do sukcesu. Jedni zakładają start-upy, inni — skąpe bikini i nowe usta, które wciągną co trzeba i jak trzeba, jeśli idzie za tym obietnica high life. Kurewskie, nie kurewskie — ważne, że drogie.

Blondynka w Porsche nie różni się zresztą tak bardzo od kobiety siedzącej obok niego. Ta sama bransoletka, tylko wysadzana diamentami. Rolex? Jeszcze nie. Blond doczepy — są. Figura — piękna. Instagram?

Oczywiście: ponad milion followersów, którzy w zasadzie nie wiadomo, co obserwują. Ale to też się liczy. W tym mieście wszystko błyszczy. Nawet gówno zakłada złoty kubek i udaje trofeum.

Jadą przez Collins Avenue. Po lewej mijają Eden Roc, później Fontainebleau i klub LIV — wczoraj grał tam Tiësto. Po prawej, za długim chodnikiem z palmami rosnącymi co kilka metrów, stoją jachty: od mniejszych, przytulnych jak mieszkania, po te, które są pływającymi willami z własnym ego. Rafael ma czasem wrażenie, że w tym mieście na jedną palmę przypada jeden jacht.

Zanim dotrą do długiego mostu łączącego Miami Beach z Downtown, mijają niedoświetlony parking przy brzegu oceanu. Ich miejsce. Zawsze puste, gdy było potrzebne. Rafael odruchowo kieruje tam wzrok. Kątem oka widzi, że Sara patrzy dokładnie w tę samą stronę. Jej dłoń ląduje na jego kolanie.

Nie reaguje, więc ona prostuje plecy w tym swoim powolnym, prowokującym ruchu, który zawsze wykonuje, kiedy chce zwrócić na siebie uwagę. Nauczyła się tego, kiedy zaczęła prowadzić podwójne życie.

On widzi, że gra.

No dobra — myśli.
W takim razie zagram razem z nią.

Bez słowa skręca na parking.

Po drugiej stronie szyby pulsuje ocean, tak samo jak zaczyna delikatnie pulsować jej pod majtkami, kiedy widzi, że Rafael parkuje dokładnie tam. Sięga mu do rozporka i próbuje go masować lewą ręką, nie zmieniając swojej pozycji. Ale ponieważ jest praworęczna, wygląda to bardziej, jakby próbowała zmieniać biegi jego penisem.

— Cierpliwości — mówi do niej Rafael przez zaciśnięte zęby.

Nie zliczyliby, ile razy po imprezach zatrzymywali się tu na seks z widokiem. To była ich krótka przerwa przed powrotem do domu i swoich stałych ról: odpowiedzialnej matki i odpowiedzialnego ojca.

Przyciemniane szyby dawały złudzenie prywatności, ale zawsze było w tym ryzyko — i to ją kręciło. Któregoś razu jakiś czarnoskóry mężczyzna nawet się zatrzymał i patrzył w boczną szybę, kiedy Sara, z sukienką podwiniętą niemal pod szyję, jeździła na Rafaelu jak opętana. Chciał natychmiast przerwać, ale ona tylko napięła się mocniej i przyspieszyła. Podnieciło ją to, że ktoś patrzy.

Dziś Rafael nie robił tego dla niej. A może jednak trochę tak? Ona się odstresuje, a on — poczuje jak za dawnych czasów. Kiedy jeszcze ten cały syf się nie wydarzył. Kiedy jeszcze było normalnie.

Zaciąga ręczny. Patrzą na siebie. Jej dłoń przesuwa się wyżej. Rafael przesuwa siedzenie do tyłu i bierze ją na siebie. Unosi do góry jej sukienkę i zauważa, że ma na sobie stringi — nowy zwyczaj. Przez dwadzieścia lat związku nie nosiła seksownej bielizny. Teraz jej się zachciało, a on dobrze wie, dlaczego. Dla kogo.

Wzburza się w nim znów złość. Nie zdejmuje z niej stringów, tylko lekko przesuwa na bok. Będą go pewnie uwierać — tak jak uwiera go fakt, że pojawiły się na niej dopiero, kiedy zaczęła go zdradzać.

Uprawiają seks na siedzeniu kierowcy. Mocny, szybki, bez słów. Rafael zaciska dłońmi jej drobne, jędrne pośladki w taki sposób, że ma nad nią całkowitą kontrolę. Lewą rękę przenosi na jej pierś i chwyta ją mocno. Wchodzi w nią tak, żeby ją doprowadzić jak najszybciej do orgazmu.

Po kilku minutach Sara zaczyna dochodzić, a on wtedy przenosi rękę na jej szyję i poddusza bez litości. To już nie te czasy, kiedy był z nią delikatny. Nie po tym wszystkim, co teraz o niej wie. Jej orgazm staje się jeszcze intensywniejszy. Kiedy Sara kończy, zdaje sobie sprawę, że Rafael nie doszedł. Próbuje wstać i nachylić się do niego, żeby zrobić mu dobrze ustami, ale on podnosi ją za podbródek zdecydowanym ruchem.

— Pora jechać — mówi do niej ostro. — Nie zapominaj, że czeka nas coś o wiele lepszego.

W drodze do hotelu Rafael znów zerka na Sarę. Blond doczepiane włosy spływają na zrobione, choć nie przesadzone piersi. Jej jasna skóra i niebiesko-zielone oczy kontrastują z jego ciemną cerą i czarnym zarostem.

Długie rzęsy i delikatnie powiększone usta nadają jej ten charakterystyczny Miami vibe — choć jeszcze nie w takim stopniu, by mogły służyć jako poduszki powietrzne w razie wypadku, jak u niektórych dziewczyn w tym mieście.

Na jej twarzy — dobrze znana maska podwójnego gracza: mina anioła, która przykrywa zimną manipulantkę. Zakłada ją, gdy coś ją przerasta. A to zdarza się częściej, niż przyznaje. Dzisiaj jednak jest w niej pęknięcie — drobne, ale widoczne: nerwowy ruch oczu, przygryzanie wargi, stukanie palcem o nogę.

— Denerwujesz się — mówi do niej cicho. Nie, jak pytanie. Jak fakt.
Nie patrzy na niego.

— Tak, denerwuję się. A dziwisz się? — odpowiada nerwowo. — Nigdy nie robiłam czegoś takiego.

Kąciki jego ust podnoszą się w ledwie dostrzegalnym uśmiechu.
On też nie. Poza tamtym czworokątem z trzema modelkami, jeszcze przed poznaniem Sary.

Tyle że dziś nie potrzebuje niczego, co kiedyś podkręcało mu krew. Nie potrzebuje tego od dawna – a dokładniej, odkąd zdecydował się na rodzinę.

Do czego nas doprowadziłaś? — zdaje się pytać cisza między nimi. Rafael znów pogrąża się w myślach.

Najbardziej zastanawia go, z jaką łatwością Sara to zorganizowała kilka dni temu. W mniej niż pół godziny znalazła eskortkę dokładnie w jego typie: jasna blondynka, słowiańska uroda, drobna, z trochę zimnym, a trochę zadziornym spojrzeniem.

— Koleżanka mi kiedyś mówiła o tej stronie — powiedziała Sara, pokazując mu zdjęcie.

— Fajne masz koleżanki — skwitował wtedy.

— Powiedz tylko, czy taka ci się podoba.

Sara była cwana. Wiedziała, że dziewczyna ze zdjęcia spełniała jego warunki, ale nie była dla niej realną konkurencją. Niby ładna, ale nie za ładna.

— Ok. Bierz ją. — powiedział ostatecznie.

W końcu dojeżdżają do Hilton Miami Downtown. Jak na ich standardy — skromnie. Ale decyzja nie była przypadkowa. Tuż obok stoi budynek, w którym Sara go zdradziła.

Rafael lubi, kiedy brud ma adres. To go uspokaja. Daje mu złudzenie, że gniew można zamknąć w koordynatach, a zdradę uwięzić między dwoma wieżowcami. Jeśli wszystkie wybryki zostaną wykonane w jednym miejscu, reszta świata pozostanie w miarę czysta.

Jeszcze był przekonany, że to będzie jedyny czarny teren na mapie tego związku.

Kiedy przejeżdża właściwy wjazd do Hiltona, Sara odwraca się do niego pytająco. On tylko lekko unosi brew i skręca pod budynek obok — ten, który jego żona zna aż za dobrze.

Parkingowy poprawia czapkę i podchodzi do samochodu, uśmiechając się serdecznie.

— Apartament i nazwisko? — pyta z południowoamerykańskim akcentem.

Rafael bez wahania podaje numer mieszkania i nazwisko młodego chłopaka. Tego, który wwiercił się w ich małżeństwo, a przede wszystkim — w jego żonę. Przeliterowuje je jeszcze, na wypadek, gdyby Sarze przyszło do głowy, że może się przesłyszała.

— L-O-R-E-N

Sara robi się czerwona na twarzy. Wierci się na siedzeniu. Chce coś powiedzieć, ale zanim zbierze słowa, Rafael już okrąża auto i nonszalancko otwiera jej drzwi. Jak zawsze — dżentelmen. Tylko że tym razem kurtuazja jest uprzężą. Daje jej ramię, ale odbiera autonomię. Sara ciągle zerka na drzwi budynku – czy przypadkiem nie przechodzi przez nie jej były kochanek, idąc na spacer z psem, czy wracając z pracy.

Podając dłoń, Rafael obserwuje jej ruchy, kiedy wysiada ubrana w czarną, dopasowaną sukienkę i czarne szpilki ze złotym logo Yves Saint Laurent. Na ramieniu klasyczna torebka Chanel — prezent urodzinowy od Rafaela. Chodzi pięknie, ale jej ciało zdradza napięcie; najchętniej wróciłaby do auta i zniknęła.

— Spokojnie — mówi do niej Rafael lekko, lecz bez ciepła. — To jest moje miasto. Nie mamy się przed kim chować. A teraz przejdziemy spokojnie do budynku obok.

Jest zagubiona. Ta jego pewność siebie zupełnie ją dezorientuje. Zna go od ponad dwudziestu lat, a przecież tego oblicza nie znała wcale. Mężczyzna, którego zdradziła, zniknął; w jego miejscu stoi ktoś tajemniczy i bezczelny. Ktoś obcy i przez to niebezpiecznie pociągający. Nie wiadomo, co zrobi za chwilę. I chyba właśnie to ją najbardziej przeraża i jednocześnie podnieca — że teraz to on pisze scenariusz.

Apartament na najwyższym piętrze Hiltona jest już gotowy. W srebrnym kubełku z lodem chłodzą się dwie butelki szampana — jedną otwierają od razu, jeszcze zanim zjawi się „gość”.

Rafael wychodzi na balkon z kieliszkiem w dłoni. Noc jest gęsta i upalna, powietrze lepi się do skóry. Zatoka, rozlana jak atrament, odbija kolory miasta; Miami pulsuje światłem jak wilgotne ciało po orgazmie.

Co ja tutaj robię? — zastanawia się. Przecież to wszystko kłóci się z moimi przekonaniami. Z moimi wartościami. Lubię wariactwo — ale są przecież pewne granice, których nie chciałem nigdy przekraczać.

Patrzy na ich apartamentowiec, który widać w oddali po lewej. Tam prowadzili piękne, rodzinne, a jednak — jak się okazało — zakłamane życie. Odwraca wzrok w prawo. Widzi budynek, w którym Sara pieprzyła się z dwudziestoośmiolatkiem.

To miasto jest chore, myśli Rafael, patrząc na to wszystko z lekką pogardą. Piękne, ale chore.

Prawie każdy chce tu każdego wyruchać. Kobiety wrzucają facetom pigułki do drinka, żeby lekko podkręcić zabawę i dopiąć przelewy. Pary nie łączy miłość, tylko umowa o comiesięczną kwotę.

W tym mieście towarem ekskluzywnym nie są jachty, odrzutowce i wille. Każdy prędzej czy później to ma.

Prawdziwym luksusem jest normalność. Wierność. Miłość.
Sara miała to w rękach i potraktowała tak, jakby wrzuciła do ognia najrzadszą torebkę Diamond Himalaya Birkin od Hermèsa i patrzyła, jak płonie.

Z tej groteski narodził się dzisiejszy plan. Trójkąt bermudzki — akt, który miał załatać wszystkie rany i pozwolić im zacząć od nowa. Trójkąt zorganizowany przez wspaniałą żonę, która chce dogodzić mężowi. Na jej zasadach, oczywiście. Już na samym początku, kiedy pojawił się temat, postawiła ostro, że tylko ona będzie mogła kontaktować się z eskortką. A Rafael ma już nigdy więcej nie mieć z nią do czynienia. No tak, pomyślał. Trzęsie się ze strachu, że może mi się spodobać.

W tym czasie Sara schodzi do lobby, by odebrać eskortkę. Najpierw słychać kroki na korytarzu, a potem otwierają się drzwi. Drobny śmiech i kilka zdań o „ładnym hotelu” i „widoku marzeń”.

Rafael stoi przy oknie i wypija łyk szampana. Dopiero po chwili odwraca się do nich, bez pośpiechu, z półuśmiechem na twarzy.

Patrzy na eskortkę i przez chwilę nie wie, co powiedzieć.

Pieprzone Miami — myśli. Znowu dostaję coś innego niż zakładałem.

Kobieta, która staje w progu salonu, nie przypomina dziewczyny ze zdjęcia. Falowane włosy upięte w niesforny, byle jaki kok. Ramiona ciężkie, mało kobiece. Figura — tęga. Makijaż — za dużo.

Pomyłka, mówi cisza.

Rafael jednak nie komentuje.

— Proszę, siadajcie — mówi do niej i do Sary, wskazując kanapę naprzeciw łóżka.

— Przyniosłam czerwone wino, ale widzę, że macie już szampana — eskortka odzywa się niskim, chropowatym głosem. — You look great, guys — dodaje. — Piękna z was para.

Sara stoi z boku. Patrzy na każdy ruch Rafaela, liczy pauzy w jego zdaniach. Czeka na znak, na porozumienie spojrzeniem.
Nie dostaje go.

Zamiast tego — następuje idealny small talk. Gładki, kulturalny, komfortowy — kilka pytań: skąd przyjechała do Miami, jak jej się podoba, czy biznes się dobrze kręci. Rozmowa o niczym.

— To co? — Eskortka pochyla się ku niemu, przesuwając mu dłonią po udzie, jakby od niechcenia. — Zaczynamy zabawę?

Rafael pozwala chwili potrwać. Pozwala szampanowi dotrzeć do dna kieliszków, pozwala ciszy na krótkie wybrzmienie.

Wreszcie wstaje powoli. Stawia kieliszek na stoliku, nie spieszy się, choć decyzję już podjął, gdy tylko zobaczył ją w drzwiach.

— Słuchaj… Musimy coś sobie wyjaśnić — mówi w końcu.

Kiedy już ma wzrok Sary i eskortki skupiony na sobie w oczekiwaniu, wymawia wolno:

— Nie jestem zainteresowany.

— Słucham? — W głosie kobiety drży niedowierzanie, ale bardziej urażona duma. Przez chwilę próbuje wyczuć, czy może to taki żart na rozładowanie napięcia?

— Miałem konkretną wizję tego spotkania — wyjaśnia Rafael. — Nie jesteś podobna do osoby ze zdjęcia, więc na tym skończymy.

Oczy eskortki otwierają się szeroko ze zdumienia.

— Ale to jest Miami. Tu nikt nie wygląda jak na zdjęciu! — odpowiada mu z lekkim, nerwowym uśmiechem, jakby chciała jeszcze dać szansę tej sytuacji na bycie nieśmiesznym żartem.

Rafael milczy ułamek sekundy dłużej niż wypada. W końcu wyciąga z portfela gotówkę.

— Proszę, ustalona kwota. Plus napiwek. — Kładzie banknoty na stoliku, obok kieliszka.

— A żony nie spytasz nawet o zdanie? — Eskortka tym razem wbija szpilę, już nie żartuje. Ale jednocześnie sięga po pieniądze.

— Nie, żona nie ma tu nic do gadania. — Odpowiada jej Rafael całkowicie poważnie, twardo, choć w środku jest już lekko rozbawiony.

Kątem oka widzi, jak zdziwienie na ustach Sary zamienia się w uśmiech, który próbuje ukryć, wpatrując się w jakże intrygujące dno pustego kieliszka.

Eskortka patrzy na niego przez chwilę, już nie kryjąc oburzenia, aż w końcu wstaje i kieruje się do wyjścia. Po drodze chowa jeszcze do torebki wino, które przyniosła.

— Nie daj się tak traktować — rzuca do Sary na pożegnanie. Drzwi domykają się miękko, choć liczyła, że trzasną z impetem, jak wykrzyknik na końcu zdania.

Nastaje cisza. Sara czeka kilka długich sekund, po czym rzuca się na Rafaela i zaczyna go całować, jakby ktoś nagle odciął jej hamulce. On znów jest w całości tylko dla niej. I z nikim się nim nie podzieli. Już nie musi.

Rafael zrywa z niej sukienkę i odsłania skórę; jej ciało reaguje od razu, uginając się pod jego dotykiem. Chwyta ją mocno za biodra i podnosi, przywierając do ściany. Sara rozpina mu rozporek i wydaje z siebie jęk, kiedy on sunie ustami po jej szyi i zatrzymuje się przy uchu.

— W tym związku jest miejsce tylko dla dwóch osób. Zapamiętaj to sobie — mówi do niej stanowczo, niemal ze złością.

Wchodzi w nią szybko — koszula wciąż na nim, spodnie zsunięte tylko częściowo — jakby nie mógł stracić ani chwili.

Kochają się wszędzie: przy ścianie, na podłodze, na łóżku, które przesuwa się pod ich namiętnością i trzeba je poprawiać; ona na nim, on na niej, od tyłu, w poprzek, aż nic więcej nie zostaje. Przez pięć bitych godzin seks miesza się ze wspomnieniami, żalem, śmiechem, znów seksem, a potem bezgłośnym „przepraszam” w oczach.

Tej nocy Sara po raz pierwszy ma z nim wytrysk. Potem drugi. Trzeci. Po czwartym opada na łóżko i zaczyna płakać — nagle, bezgłośnie, jakby w środku coś pękło.

Rafael nie dochodzi. Psychika trzyma go za gardło.

Patrzy na Sarę, której ciało drży, a łzy zostawiają na jej skórze słone ścieżki. Rozumie, że to nie orgazm ją uwalnia. Uwalnia ją wina — na chwilę. Tylko na chwilę.

Znów ją wybrał, tak samo, jak wybierał ją przez ostatnie dwadzieścia lat. A ona nie pragnie już niczego innego.

Rafael jest przepełniony nadzieją, że to nowy początek dla ich miłości. Oczyszczenie z tego całego brudu, którym się pokryli.

Sara wierzy, że odzyskała coś, co mogła stracić na zawsze.

Dla ich związku to rewolucja. Przełom. Ale nie happy end.

Miami za oknem żyje swoim rytmem, a tymczasem pada pierwsza kropla, która rozpoczyna huragan.

To jest wersja demonstracyjna. Zapraszamy na miamiroullette.pl, gdzie można pobrać całą część.